6 April 2011


Mijn eerste keer ZAC.


Het was voor mij de eerste keer dat ik een wedstrijd reed.

Ik heb wel vaker een circuitdagje gereden maar dat is toch wel even anders.


Door de mist en vocht ging het in de ochtend niet helemaal lekker.

We hadden een open pitlane en dat ging over in een oranje vlag, dus even een kwartiertje de baan af om vervolgens de kwalificatie te rijden.

Dit ging al wat beter, al was het zicht er niet beter op. Nog een kleine misser gemaakt in het scheivlak, dus ik verwachte geen wereldplek. 

Blijkbaar had iedereen last van een nat vizier, want tot mijn grote verrassing had ik toch de 2e startplek bemachtigd. 


Dan voor het eerst starten.... man man man helemaal verziekt, werd gelijk door tien man ingehaald.

Ik heb gelukkig nog wel wat plekjes terug gewonnen. 

Vervolgens reed ik vooraan in het groepje, mijn voorganger was uit het zicht en voor mijn gevoel was ik alleen op de baan.

Mijn vizier begon te beslaan en hierdoor zag ik niet veel meer dus de rondetijden zakte met seconden.


Eindelijk de finish vlag in zicht. Had ik nou maar iets eerder op het gas gegaan bos uit, want opkomen rechte stuk werd ik vlak voor de finish lijn nog net voorbij gereden en gingen met drie man tegelijk over de streep. eindresultaat was een 8e plek.


In de 2e manche is er iemand aan het einde van het rechte stuk ongelukkig ten val gekomen waardoor de race werd afgevlagd met rood. 


En toen mijn laatste kans, manche 3.


Ik vertrok als 7e en de start ging redelijk, ik begin het te leren.

Heb mijn plekje weten te behouden maar helaas vlak voor me 2 man onderuit in de S bocht.

Er was blijkbaar wat olie op de baan terechtgekomen want het achterwiel brak nog even uit toen ik langs de slachtoffers reed.

Om veilig de rotzooi op te ruimen kregen wij code 60 en ik zat lekker te slapen en om me heen te kijken. 

Keek nog naar de baco met de gestreepte olie vlag en had te laat door dat de volgende baco met groen stond te zwaaien. 

De drie mannen voor me waren er ineens vandoor. *@#*^ gas erop.

Ik ben er toch naar toe weten te rijden en heb ze nog ingehaald ook! Vervolgens het gas erop houden want wat me in de eerste manche overkwam gebeurt me geen tweede keer meer.

Ik heb mijn plek weten te verdedigen en finishte als 2e.


Wat een geweldige eerste ZAC ervaring. Ik ben de dag geëindigd als 3e algemeen. 

WelkomWelkom.html
SponsorenSponsoren.html
NieuwsNieuws.html
KalenderKalender.html
MotorMotor.html
Foto’sFotos.html
Onboard BeeldenOnboard_beelden.html
Verslagen
Sponsoring/Club van 50sponsoring_club_van_50.html
GastenboekGastenboek.html

26 Maart


Even een verslagje van mijn eerste meters van 2012.


Omdat de eerste meters meestal toch wat moeizaam gaan na een winterstop van 6 maanden, hebben we besloten om afgelopen zondag alvast wat meters te maken.

Ook omdat ik heel nieuwsgierig was hoe het mij af zou gaan met de nieuwe slipper koppeling.


Zaterdagavond vroeg naar bed want de wekker stond om 5.00 uur en de klok ging ook nog een uur terug, pffff dit wordt een zware.

Heerlijk zonder verkeersdrukte op de cruise control naar Heusden Zolder gereden.

Mooi plekkie uitgezocht en de boel uitpakken. Eerst de partytent, hoe ging dat ook al weer…

Vervolgens met de motor naar de technische keuring en daarna de transponder ophalen.

Hier in Zolder hebben ze geen tijdsmeting maar de transponders gebruiken ze voor de geluidsmetingen langs de baan. Kom je boven de 95 db dan krijg je een waarschuwing, kom je er nog een keer boven (ook al is dit 0.1 db) dan kun je je spullen inpakken en weer terug naar huis.

Om toch zo lang mogelijk te genieten van zo'n dag plakken we geluiddempende matten in de kuipen en rijden we met origineel luchtfilter en uitlaat.


Eerste sessie was wel even wennen. Ik wist ook niet wat ik moest verwachten met de nieuwe koppeling, maar de glimlach kwam al snel toen ik moest afremmen van de 6e versnelling terug naar de 2e voor de eerste chicane. De motorfiets remt nu niet meer af op het motorblok bij het sluiten van de gashendel en het stuiteren van het achterwiel bij hard afremmen is nu ook verleden tijd. Gedurende de dag had ik wel een paar keer dat ik mij verremde en de bocht maar net haalde want ik moet nu alles met de remhendel doen. Ik moet mijzelf nu dus wel een andere rijstijl aanwennen.


Vanwege de rare tijdsindeling ivm. de No-budget Cup hadden we maar 20 minuten tussen de laatste 2 sessie's. Hierdoor vergat ik dat de banden dusdanig waren afgekoeld en de bandenwarmers deze niet op temperatuur hebben kunnen brengen in de 10 minuten dat ze eromheen lagen. Dom, dom, dom want tijdens de opwarmronde ben ik onderuit gegleden. Ik heb zelf gelukkig niks… tja een deuk in mijn ego, hahaha, maar wel erg zonde van de motor die net in de nieuwe kleuren was gespoten.


Nu snel alles weer opbouwen voor de eerste wedstrijd van het jaar, stress... want die is al over 8 dagen!





4 April


Eerste race van het seizoen.

 

Om alvast wat wedstrijdritme op te doen voor het nieuwe race seizoen in de supercup, heb ik middels een daglicentie meegedaan aan de eerste wedstrijddag van de Zomeravond competitie. Deze was gepland op het tt circuit van Assen. 

Omdat het zeker wel 3 uur rijden is naar deze snelle baan in Drenthe en de inschrijving al om 07:00 uur start, hebben we besloten om de avond vooraf al naar het circuit te vertrekken. Om vervolgens op ons gemak de spullen uit te laden en het bed op te maken in de camper.

Het werd al steeds drukker op de paddock en het was wel weer even leuk om de jongens weer te spreken na deze lange winterstop.

Even snel een biertje dan... en daarna het bedje opzoeken.

Ondanks dat ik heerlijk geslapen heb, ben ik toch een paar keer wakker geworden vanwege de kou, het was maar net boven het vriespunt, brrrrr. De weersvoorspellingen zagen er niet goed uit en ik ging uit van het ergste.... ze gaven natte sneeuw op.

Gelukkig was het droog toen we wakker werden, wel koud, maar droog. Op naar de inschrijving, er wordt geraced in 3 klassen. De s3 waar ik in mee rijd mocht om 09:40 uur de baan op voor de vrije training.


De motor voelde vertrouwd aan, hier was ik wel benieuwd naar omdat ik 2 weken geleden besloot om anders af te stappen dan dat ik normaal gesproken doe. Vastbesloten om de glimmende kant boven te houden vandaag, begon ik rustig aan. Zachtjes aan het tempo verhogen. maar niet te langzaam. Met deze temperaturen was ik bang dat ik de banden niet warm kon houden. Het was amper 5 graden celsius en de grip was ook ver te zoeken.

Na de lijst opgehaald te hebben met de rondetijden zag ik dat iedereen last had van de kou. We waren met zijn allen gemiddeld 10 seconden langzamer dan waar we mee geeïndigd waren in oktober. Ik had een snelste tijd van 2:00.936 neergezet en had hiermee een voorlopige 13e plaats. Tijdens de kwalificatie wist ik nog 1 plekje omhoog te klimmen naar p12 door een 1:55.455 te rijden. Dit lijkt er al meer op, ik was nog 4 seconden verwijderd van mijn record maar die ging vandaag toch niet verbroken worden.

 

Race 1 

 

Het is nog steeds droog... Na nog een keer de bandenspanning gecontroleerd te hebben en een paar flinke slokken water was ik er klaar voor. Ik voelde de zenuwen al opkomen, heerlijk dit gevoel! Niet goed voor mijn concentratie maar wel kicken.

Oordoppen in, helm op en opstellen in de pitstraat. Vervolgens een opwarmronde en dan mijn startplaats opzoeken op de grid, 3e rij helemaal rechts. De lampen gaan op rood, ik probeer de motor op 10.000 toeren te houden en de koppeling tegen het aangrijppunt.

Mijn hart staat even stil en de lampen gaan uit.... wat een drukte om mij heen. Met 40 man op de eerste bocht af. Ik kom als 12e de eerste ronde door en wisselde regelmatig van plek. Uiteindelijk word ik door 3 dikke 1000's nog ingehaald en wordt 15e.

 

Race 2 

 

Helaas was het 45 minuten voor de start gaan druppelen.

Na een kwartiertje stopte het even met regenen maar het was zo koud dat ik niet geloofde dat de baan snel zou opdrogen. De lucht was nog steeds akelig grijs en ik besloot om toch maar de regenwielen eronder te zetten.

Tijdens het opstellen zag ik dat ik niet de enige was met regenbanden, anderen combineerden een regenvoorband met een droogweer achterband. Het was 1 grote gok want we wisten niet hoe het asfalt op zou drogen onder deze omstandigheden.

Tijdens de opwarmronde wist ik dat ik de goede keuze had gemaakt, want achterin het circuit regende het nog zachtjes.


Opstellen op p15 en wachten op de lampen. Ik zag hier en daar een open startplek. Deze coureurs vonden de omstandigheden te nat en besloten om niet te starten. Het licht ging uit en volgas in de regen op naar de haarbocht. Dit is een hele andere ervaring want het was flink glibberen. Je kan nog best hard remmen in de regen maar je moet de motor wel rechtop houden. Dus de snelheden liggen wat lager, ook omdat je de motor niet zo plat kon leggen als normaal. In een redelijk vlot tempo haalde ik in de eerste ronde al heel wat mensen in, en voor ik het wist lag ik 2e. Nummer 1 had inmiddels een aardig gat getrokken en ik zette de achtervolging in. Ik wist dat een paar snelle ervaren coureurs ook op volle regenbanden stonden en moest mijn concentratie erbij houden. En ik moet zeggen dat dat best knap lastig is, want het was spekglad.

Tempo erin houden en met heel veel voorzichtigheid de gaskraan opendraaien na de bocht. Nummer 1 bleef in zicht en ik merkte dat ik op hem in liep. Opkomen start/finish zat ik er al aardig dicht op en wist er naar toe te remmen en stak hem in de haarbocht er voorbij.

Ongelooflijk, ik rij voorop in de S3. Nog 3 ronden te gaan en ik heb uitzicht op mijn eerste overwinning. Voor mijn gevoel zaten ze mij op de hielen en ik hield het tempo hoog. Ingaan van de laatste ronde voelde ik de motor wegglijden. Met mijn hartslag in mijn keel heb ik het tempo iets teruggeschroefd. Ik heb er ook niks aan om te vallen... Het einde is in zicht ik nader twee achterblijvers en ik ga met een gebalde vuist over de finish. Yessss! Met een mega glimlach kijk ik achterom om nummer twee te groeten en tot mijn verbazing zag ik helemaal niemand.  Ik had een gat gereden van 20 seconden.... Geweldig, wat een mooi begin van het seizoen!

 

Door de behaalde punten van race 1 en race 2 werd ik 3e in het dagklassement, op naar de prijsuitreiking. Ondanks de kou en nattigheid was het een geweldige dag die ik nooit meer vergeet.

 

28 April

 

Ups and downs

 

Dit weekend hadden wij de eerste officiële Cup Race van het seizoen.

Daar stond ik dan met de motor aan de hand voor de technische keuring.

Marijke hield de onderkuip boven mijn hoofd zodat ik niet tot mijn onderpak nat zou regenen.

Wat een weer, 1 ding was zeker de eerste vrije training zou plaatsvinden op een natte baan.

 

Na de regenwielen eronder gemonteerd te hebben was het wachten tot 9.30 uur, toen de baan op.

Even aftasten wat de nieuwe Bridgestone regenbanden doen onder deze omstandigheden, en ik wilde het tempo op gaan voeren.

Erg veel ervaring in de regen heb ik nog niet maar de jongens van de cup hadden hier minder last van. En ik werd al snel voorbijgereden.

Om niet meteen de motor plat te leggen in dit hondenweer besloot ik om te gokken op drogere tijden in de kwalificatie die om 11.30 uur gereden zou worden.

Mijn voorlopige positie was P 34 in de supercup A groep.

Dit jaar hebben 61 coureurs zich ingeschreven voor de Supercup 600 wedstrijden.

Om veiligheid- en geluidsoverwegingen mogen er per keer maximaal 40 deelnemers het circuit op. Hierdoor heeft de organisatie een: A groep (40 man) en een B groep gemaakt.

Deze laatste rijdt gecombineerd met de Talent Cup die dit jaar bestaat uit 10 jonge

(tussen de 17 en 23 jaar) talenten.

 

Rond 10:30 uur is het gestopt met regenen. En ik neem de gok om alvast de droogweer wielen te monteren.

Bandenwarmers erom en wachten…. Ik loop nog even naar de zijkant van de paddock om een blik te werpen of de baan al opdroogt, helaas.

De 600 B groep was inmiddels begonnen aan de kwalificatie.

Ondertussen was er nog steeds geen druppel gevallen. En ik hoopte dat zij een droog spoor konden rijden op de nog te natte baan.

 

Om ons te kwalificeren kregen we 20 minuten. Lang genoeg om de gok te nemen om met droogweerbanden mijn rondjes te kunnen doen op deze opdrogende baan.

Tijdens het opstellen keek ik nog even om mij heen naar de banden van mijn concurrenten. Op 2 a 3 na iedereen op regenbanden! Als de baan nu droog genoeg wordt in deze 20 minuten ben ik in het voordeel en kan ik mijzelf naar voren rijden.

Vervolgens krijgen wij groen licht en gaan we de baan op. Er was al een smal droog spoor ontstaan. En ik moest erg mijn best doen om in dit droge spoor te blijven.

Helaas droogde de baan niet snel genoeg op in deze 20 minuten om een snelle tijd neer te zetten. Ik had mijzelf naar P 33 gereden.

Na de kwalificaties werden de tijden van alle supercup 600 onder elkaar gezet en werden er 2 nieuwe groepen gemaakt.

Hierdoor stond ik op P4 in de B groep.

 

Gelukkig werd er pas aan het eind van de middag regen voorspeld, en zag het er naar uit dat wij een droge race konden rijden.

 

Het opstellen voor een race gaat hier anders als ik gewend ben, en ik raakte in paniek toen ik het fluitje hoorde van de baancommissaris.

Nu al! Snel de bandenwarmers eraf, helm en handschoenen aan en richting het hek. Waar wij alvast in de juiste volgorde moeten staan.

De Talent Cup starten vlak voor ons en die stonden nog opgebokt met bandenwarmers bij de ingang. Dus toch op tijd.

 

Tijdens de start maakte ik een te lange wheelie en hierdoor verloor ik wat plekken. Voor het eerst een race met alleen maar 600cc machines. Geen grote verschillen in motorvermogen. En gelijkwaardige concurrenten. Dit is Racen! Ik pakte al snel wat plekken terug en het ging erg lekker. In ronde 4 kwam ik als 3e over start/finish. Helaas kwam ik in ronde 5 iets te wijd uit richting meeuwenmeer. Een hele snelle rechterbocht. Mijn achterwiel kwam net naast de baan. Dit is onder normale omstandigheden geen probleem, maar dit was zo kletsnat door de vele regen dat ik met een grote highsider van de motor werd geslingerd.

Einde race. Het circuit personeel hielp mij overeind en begeleide mij naar een veilig stuk zodat de race door kon blijven gaan. Ik had veel pijn aan mijn hand en arm. En moest na de race even langs het medisch centrum. Gelukkig niks gebroken. Bont en blauw naar huis en snel de motor opknappen voor de volgende race. Tja dit is ook racen...

 

 

 

18 mei


De Varsselring


Voor deze keer hadden we een ouderwets stratencircuit op de agenda staan.

Al 75 jaar organiseert Hamove motorraces in de polder van Hengelo Gelderland.

Met gemengde gevoelens vertrek ik op Hemelvaartsdag richting oost Nederland.

Aan de ene kant is dit niet de reden waarom we destijds het circuit op zijn gegaan.

De Varsselring is erg smal en al doet Hamove erg hun best om uitloopzone’s te creëren en strobalen te plaatsen voor de bomen langs de baan, echt veilig voelt het niet!

Maar aan de andere kant geeft het ook wel een kick om met 200+ langs boerderijen te knallen.


Tijdens de vrije training in de ochtend merkte ik al snel dat ik hier heel veel ervaring mis tussen de snelle jongens. En het valt me tegen om lekker te bewegen op de motor na mijn flinke crash van vorige maand. Voorzichtig verken ik de baan, jeetje wat smal. Met een 2:13.8 weet ik een voorlopige P36 te rijden. In de kwalificatie maak ik nog 1 plekje goed naar P35 met een 2:09.0. Na de groepsverdeling stond ik P6 in de B groep op de grid. De race verliep best goed en ik had uitzicht op P3. Helaas begon het wat te druppelen en ik zie dat mijn voorganger besluit de baan te verlaten. Even twijfel ik maar kies toch eieren voor mijn geld en besluit ook om te stoppen.


Het is een leuk baantje, maar mij te gevaarlijk zo zonder grindbakken om zulke risico’s te nemen in de nattigheid. Op naar de volgende race voor een herkansing, deze is al over 7 dagen.

Verslag van 26 mei


Van waterkou naar subtropisch warm.


Er is niets zo veranderlijk als het weer, zeker hier in Nederland.

Dit wordt een dag om te genieten, strak blauwe lucht en ‘s morgensvroeg al meer dan 20 graden celsius.


In de vrije training weet ik een 1:55.8 te rijden, dit is een voorlopige P30. Ik weet dat ik er in de kwalificatie goed voor moet gaan zitten want met deze tijden zal ik niet vlot genoeg zijn voor de A groep. In de kwalificatie weet ik echter mijn tijd niet echt te verbeteren en met een 1:55.2 sta ik achteraan.


Na groepsverdeling kom ik op P6 te staan en starten we achter de Talentencup.

De start ging niet eens zo verkeerd en bij de eerste doorkomst lig ik P5.

Ik hou dit 4 ronden vol en ineens breekt het achterwiel uit wanneer ik het gas op ga in de Strubben. Gecontroleerd hou ik de fiets recht en er gaat van alles door mijn hoofd wat dit kan zijn... Na 2 bochten gebeurde het weer, mijn achterband was te warm en begon te smeren over het warme asfalt en ik moest het tempo laten zakken. Shit! In de ronde erop verlies ik 3 plaatsen en ik kijk achterom, best een aardig gat nog, misschien red ik het nog.

Met rondetijden van boven de 2 minuten doe ik mijn best om de 3 coureurs die achter mij zaten voor te blijven. Helaas steken er 2 voorbij in de laatste ronde en ik finish als 1 na laatste. Damn, van het ene uiterste naar het andere! Weer een hele ervaring erbij. Het kan dus ook te warm zijn om flink te gassen!  

16 juni


De weersverwachting zag er extreem slecht uit en we besluiten om met een groepje een pitbox te huren. Achteraf maar goed ook want het regende in de ochtend zo hard dat de putten al het water niet aan konden.


Voor de vrije training een regenjas aangetrokken en de baan op. Wat een water! Ik weet een tijd neer te zetten van 2:13.3 en ben hier erg blij mee! Dit is 2 seconden sneller dan mijn snelste tijd op een natte baan.


In de kwalificatie regende het zelfs nog harder en ik zag geen hand voor ogen. Mijn vizier was zeiknat en begon te beslaan. Ik probeer hem iets open te doen, zodat ik een luchtstroom in de helm krijg, waardoor het zicht beter moest worden. Helaas sloeg hij iedere keer dicht en ik rij de pitstraat in. Ik stop bij onze box en vraag om hulp. We monteren een trekbandje om het kinstuk van de helm zodat het vizier niet kan sluiten. Ik ga terug de baan op en zie dat ik nog net 2 rondjes kan rijden. Ik weet nog net een 2:11.5 te rijden en kom met de motor in de begrenser de streep over. Huh? Ik ben mijn schakelpedaal kwijt! In de pitbox kom ik er achter dat er een boutje losgetrild is waardoor het pedaal 5 cm naar beneden is gezakt. Snel een nieuw boutje erin. Ik kijk nog even naar de buienradar en monteer de droogweerbanden.


Het belooft een droge race te worden en hoop dat ik mijn oude tempo weer kan benaderen.

Na mijn valpartij in april vind ik het erg lastig om dat laatste beetje snelheid eruit te persen en merk dat ik iets voorzichtiger op het gas ga na een bocht. Dit moet weer goed komen maar heeft volgens de ervaren mannen (die vaker gevallen zijn) wat tijd nodig.

Na wat rommelen met de trainingstijden komen de startlijsten. Ik vertrek van Pole-positie in de B groep. Mijn start moet ik toch wat beter gaan doen, in mijn 1e doorkomst lig ik P9. Aan het eind van het rechte stuk wilde ik laat remmen, maar verkeek me op mijn snelheid en maakte gebruik van het extra stuk asfalt om vervolgens weer terug de baan op te sturen. Hierdoor verloor ik nog 5 plekken. Bij het insturen van de Strubben wist ik niet meer in welke versnelling ik zat en dit bleek dus de 3e te zijn. Al snel kwam Michiel mij op snelheid voorbij. Ik haakte aan en zat een aantal ronden achter hem. Ik had op de meeste plekken meer snelheid maar hij remt zo laat dat ik er niet voorbij kwam. Ik moet er toch voorbij alleen even aankijken waar ik dit het beste kan doen zodat ik meteen de binnenbocht kan blokken.

Bij de Ruskenhoek stak ik hem voorbij en kon de laatste 2 ronden voor hem blijven. Ik eindigde als 14e.

Ondanks dat ik minder hard rij als ik zou willen, heb ik toch een leuke race gereden en kijk uit naar volgende week. Dan gaan we naar het circuit van Zolder om deel te nemen aan een racecursus voor gevorderden.

22 juli


Voor dit weekend hadden we een endurance race op de agenda. Deze werd gereden op de GP strecke van de Nürburgring.

Op internet las ik een oproep van Martin en Jarno van team MKSA dat zij een 3e rijder zochten voor een 6 uurs race in Duitsland.

Hier hoefde ik dus niet lang over na te denken…  

2 dagen voor het evenement lazen we het vervelende bericht dat DE RING failliet zou zijn. Het was voor ons dan wel even spannend of het wel door zou gaan.

Gelukkig kregen we groen licht en konden we ons zaterdag middag melden bij het inschrijfloket naast het circuit.

Zondag ochtend van 08:00 tot 09:00 uur was de vrije training. Onderling hadden we besloten dat ik in dit uurtje zoveel mogelijk de baan op zou gaan omdat ik hier nog nooit gereden had. Jarno en Martin zouden dan de kwalificatie rijden om 10:00 uur, zij hadden hier al meerdere keren gereden en hebben meer ervaring dan ik. 

Jarno is de snelste van ons drieën en hij moest ervoor zorgen dat we een goede startplek hadden. Met een snelle 2:13 stonden we p23 op de grid van in totaal 54 team’s.

Om 11.20 uur werd het startsein gegeven. De start zou een ouderwetse Le Mans start zijn. Dat wil zeggen dat de motoren diagonaal langs de pitmuur staan en aan de overkant staan de coureurs klaar om bij het zwaaien van de vlag naar de motor te rennen, deze te starten en te vertrekken.

Jarno zou starten. We hadden afgesproken dat we ieder 3x 40 minuten zouden rijden. Om de pitstops zo soepel mogelijk te laten verlopen hadden we hulp ingeschakeld van familie en vrienden. Zo had iedereen een eigen taak. Zoals tanken, bandenwarmers, transponder wissel, klokken en pitbord uithangen, etc.

Ik kreeg na een minuut of 35 het sein om alvast klaar te gaan staan voor onze eerste pitstop en Jarno kreeg het sein om binnen te komen voor de wissel.

Gespannen sta ik met draaiende motor te wachten op Jarno. Snel werd de transponder gewisseld en mocht ik vertrekken.

Al na een paar rondjes had ik de baan in mijn hoofd zitten en wist ik waar mijn rempunten lagen en in welke versnelling ik moest zitten om lekker de bocht uit te trekken.

Nu kon ik me concentreren om constante tijden te rijden en om lekker in mijn ritme te komen. Niet te gek want dit wordt een lange zit! Na een tijdje werd het pitbord uitgehangen en ik sein terug dat ik het gezien heb. De eerste 40 minuten zaten er op. Bij binnenkomst vangt Dion mij op en Wim wisselt de transponder. En weg is Martin voor zijn eerste 40 minuten.

Ik stap van de motor en krijg wat te drinken en deel mijn ervaring met Jarno die zich alvast gereed maak voor de volgende wissel.

Ondertussen wordt mijn motor weer volgetankt en naar binnen gerold voor de bandenwarmers.

Ik probeer wat te rusten en veel te drinken.

Ik loop nog even naar de pitmuur waar we een tv scherm hebben opgehangen waarop we onze positie en rondetijden kunnen zien. Na 1 uur zijn we gezakt naar p 29.

Martin rijdt ook lekker constant en de volgende wissel zit er al weer aan te komen. Ik trek mijn motorpak weer aan om standby te staan voor als Jarno de baan opgaat.

Mocht er iets gebeuren dan moet ik zo snel mogelijk de baan weer op.

Ook de tweede stint verliep goed. Ik had het tempo er lekker in zitten en heb zelfs een hoge 2:17 kunnen rijden. Voor de rest reed ik rondjes van 2:18.

Door de enorme variatie op de baan kom je regelmatig andere deelnemers tegen. Nu is het belangrijk dat je hier slim mee omgaat, want inhalen kost enorm veel energie en als je dit doet vlak voor een recht stuk is het vaak verspilde moeite. Er rijden namelijk een hoop 1000cc teams rond. Inmiddels waren we gezakt naar p 34.

Bij de derde en laatste stint voelde ik aan dat deze een stuk lastiger ging worden. Mijn bovenbenen begonnen vermoeid te raken. Ik heb het tempo iets laten zakken richting de 2:20 zodat ik niet na 20 minuten al kapot zou zijn. De klok boven startfinish gaf nog 50 minuten racen tijd aan. Mooi nog 10 minuten voor de wissel… dit moet lukken. Toen de klok nog 40 minuten aangaf verwachtte ik het pitbord voor de rijderswissel. Alleen geen bord. De volgende doorkomst weer geen bord.

Ik kwam weer in verkeer terecht en had geen puf meer om er omheen te rijden. Je kon merken dat iedereen moe begon te worden. Er werden fouten gemaakt met remmen en insturen.

Toen ik weer geen bord zag zat ik er aardig doorheen. Zou er wat aan de hand zijn met Martin? Toen ik weer voorbij kwam eindelijk het board. Achteraf bleek er een communicatie foutje te zijn. En wachtte de crew op een seintje van mijn kant om binnen te komen.

Ik was blij dat het erop zat! Wat een geweldige ervaring. Martin reed de race uit en na 6 uur viel de vlag. We zijn als 33e geëindigd, niet slecht met onze 600cc’s.